Afslankprofiel van Mahjong

Na de mislukte kijkoperatie in april 2004 voor een maagbandje, de lever was heel erg vergroot, had ik het best erg moeilijk. Ik kon het niet makkelijk een plekje geven en daarbij vertelde de chirurg mij dat ik met een nieuwe operatie beter een GBP kon krijgen dan een maagbandje.

Maar ik zal proberen mijn verhaal op te schrijven hoe de afgelopen maanden zijn geweest.

Op de laatste vrijdag in juni werd ik verwacht op het spreekuur bij dokter Hendrickx in Antwerpen. Mijn oudste zoon Jasper heeft mij er gebracht, want ik wilde mijn man een beetje ¡¥sparen¡¦ omdat hij die komende week al genoeg op en neer zou moeten rijden. Ik moest me aanmelden bij het onthaal en omdat ik via Ra-Medical kwam was het niet nodig om iets te betalen. Ik kreeg een briefje mee en wat stickers en moest mij boven gaan melden.
Er was denk ik een speciaal spreekuur voor bandjes enzo bezig want er kwamen nog 3 dames uit Nederland. Ik werd geroepen en een heel erg vriendelijk man met pret-ogen vroeg wat de bedoeling was. Ik vertelde hem dat zijn collega dokter v.d Harst uit Rotterdam mij had doorverwezen omdat de laprascopische operatie om een maagbandje te plaatsen was mislukt. Hij vroeg mij waarom ik dacht dat het hem dan WEL zou lukken. Wel vertelde ik hem, dat was nu net 1 van mijn vragen. Toen hebben we diverse opties besproken. Waaronder een sleeve, maar ik wilde dit niet zo graag omdat dit eigenlijk maar de ¡¥helft¡¦ van een operatie is. Dan had ik na een jaar weer geopereerd moeten worden. Het liefst had ik dus een GBP. Ook vroeg hij mij¡Kwat te doen als het laproscopisch niet lukt. Ik zei hem¡Ker MOET iets gedaan worden. Ik kan zo niet meer verder. Met een gewicht van 155.9 en een lengte van 1.63 hoef ik jullie niet uit te leggen hoe klein ondertussen mijn wereldje was geworden en hoeveel pijn ik onderhand had. En als ik wat moest lopen kon het alleen als ik mijn man als wandelstok gebruikte.
Er werd afgesproken dat ik mij op woensdag zou melden bij opname om nog wat testen te doen. En op donderdag zou de operatie dag zijn.

Woensdag rond 1.00 heb ik mezelf gemeld bij opname en kreeg een 1 persoons kamer. Ze hadden niet de onderzoeken van het ziekenhuis in Rotterdam ontvangen, dus hartfilmpje en longfoto¡¦s moesten opnieuw worden gemaakt. Dit was eigenlijk zo gepiept. Toen kwam de narcotiseur om nog het een en ander te vragen en ik vertelde hem dat ik zo moeilijk was te intuberen. Dus moesten er ook foto¡¦s worden gemaakt van de weke delen. Dus de keel, dan kwamen ze op de operatiezaal niet voor verrassingen te staan. Op de kamer was een koelkastje met daarin 2 flessen water¡K.want de koffie en thee rondes zijn toch ietsies anders als hier in Nederland. Had een kleine badkamer met daarin een toilet en een wastafel. De douches waren op de gang. Voor het slapen gaan kreeg ik een drankje om de darmen leeg te krijgen en moest mij wassen met speciale tubes. Soort ontsmettingsmiddel. Dit moest ik ook de volgende morgen nog een keer herhalen.

Op 1 juli, donderdagmorgen, was mijn operatie dag. Erg onzeker was ik, omdat ik eigenlijk niet wist wat voor soort operatie het zou worden en of het wel met kijkgaatjes kon. Net voor de operatie moest ik nog voor een onderzoek. Ze wilde nog weten wat de longinhoud was. Dus kreeg ik nog een paar testen. Om half 11 brachten ze mij weg naar het operatiekwartier. Ik had geen kalmerende pillen of zo gehad, omdat ik apneu patient ben en daar zijn ze heel erg voorzichtig mee. Daar aangekomen werd ik in een soort wachtzaal neergezet en daar kwam de narcotiseur aan. Het was een vrouw en heel erg vriendelijk. Ze zei¡Kmeid wat heb je rode wangen! We zullen eens je bloeddruk opmeten. Maar gelukkig was die prima! Ik was erg nerveus en ze heeft me toen niet meer alleen gelaten. Ik zei, denk erom¡Kben moeilijk te intuberen, vind het best wel eng. Nou zei ze¡K.IK OOK! Dus we hebben nog samen even gelachen! Ze heeft toen het infuus ingebracht, ook zoiets waar ik altijd tegenop zie. Maar die had ze aan de binnenkant van mijn rechter arm gedaan en zat er zo in. Pffff¡K.gelukkig! Daarna werd ik de operatiekamer ingereden en vroegen ze mij of ik over wilde stappen.. Het was bijna 11.00 uur.
Om 15.45 uur werd ik wakker gemaakt¡Kik moest heel erg kokhalzen, ze hadden een maagsonde ingebracht en ik wilde het eruit hebben! Ze zeiden dat ik kalm moest blijven maar ik bleef kokken. Toen zakte ik weer weg¡K..weer kwam ik bij en weer begon ik te kokhalzen¡K.en weer zakte ik weg. Toen ik weer bijkwam was het slangetje eruit! En ik deed niet meer kokhalzenal Ze hebben mij toen op de Intensive Care gebracht.
Mijn man en jongens waren er een hele tijd in het ziekenhuis¡Kmaar ze moesten nog even wachten omdat ik eerst nog een klein beetje moest uitrusten van de operatie. Toen ze kwamen kon ik niet praten. Had erg veel pijn¡K.ik heb dus alleen de handen vastgehouden en gestreeld. Wat was ik zielsgelukkig dat ik mijn mannen weer om me heen had.Ook hoorde ik toen van de verpleging dat het een open ingreep was geworden en dat dokter Hendrickx de scopinaro had uitgevoerd.
Ik had mij eerst goed ingelezen op de maagband. Daarna op de GBP¡K.maar wat was nu ook al weer een scopinaro!!
De hele nacht heb ik zo¡¦n beetje wakker gelegen. Elk uur kwam de verpleging naar me toe en dan keek ik ze maar eens een beetje aan. Ik kon nog steeds niet praten. Tegen de ochtend ging het een beetje en toen heeft de broeder allerlei informatie folders over de Scopinaro voor mij neergelegd, zodat ik, als het iets beter ging, dit kon lezen.
Net voordat ik gewassen werd kreeg ik extra pijnstilling. Omdat ze met me gingen ¡¥rommelen¡¦. De strakke kousen gingen ook uit. Ik had trouwens ook de hele nacht massage kousen gehad. Daar gaat lucht doorheen en die masseren dan de onderbenen. Dit om de bloedsomloop te stimuleren. Morfine heb ik niet gehad. De reden hiervan is apneu.
Toen was het tijd om uit bed te gaan. Ik vond het heerlijk!! Ze hadden voor mij een hele grote relaxstoel neergezet met een laken erin en ik werd helemaal toegedekt. Ik heb een beetje liggen suffen in die stoel. Toen kwam de fysiotherapeut en die begon met kloppen op de borst. Ik hoefde wel niet te hoesten maar dit was allemaal voorzorg. Ook kreeg ik nog een apparaatje waar ik een paar keer per uur op moest oefenen voor de ademhaling. De fysiotherapeut is toen dagelijks geweest. Ook in het weekend! ¡¥s Middags kwamen mijn mannen weer en tegen de avond mocht ik weer naar mijn kamer. Het ging best goed met me. Er zijn tussendoor ook 2 keer foto¡¦s gemaakt van de buik om te zien of ik lekkages had.
Toen mocht ik wat drinken. Ik moet zeggen dat ik dit best wel een eng idee vond. Maar het was zo lekker om weer wat te drinken!

Op zaterdag voelde ik mijn buik flink tekeer gaan. Volgens mij gingen de darmen weer hun plekje zoeken. Ik heb toen ook voor het eerst weer ontlasting gehad. Ik kan niet uitleggen wat voor lucht dit was¡K.maar het was afgrijselijk!
Dit weekend had mijn man ook bezoek afgehouden omdat ik het nog best redelijk zwaar had.

Ondertussen had ik ook mijn buik gezien en het bleek dat dokter Hendrickx eerst had geprobeerd laprascopisch een GBP toe te passen. Dus had ik nu 7 gaatjes in de buik van de mislukte maagband, 7 gaatjes van de mislukte GBP en 1 grote snee van ongeveer
40 centimeter van de scopinaro. Verder had ik ook 2 steunplaatjes om de grote wond bij elkaar te houden. Dit zijn 2 plaatjes, weerszijde van de wond onderhuids met ijzerdraad gehecht. Gelukkig ben ik getrouwd! Hihihihi¡K

De verzorging was prima in het ziekenhuis¡Kmaar toch voelde ik me heel erg eenzaam. Ik was ook dolblij met ieder telefoontje die ik kreeg. Mijn ¡¥lijntje¡¦ met thuis! Die lieve mensen hebben mij er echt doorheen getrokken. En toen op maandag de chirurg kwam vroeg hij of ik al had gegeten. Ik vertelde dat dit nog niet het geval was en hij vertelde mij dat als het eten goed ging ik op dinsdag namiddag naar huis mocht. Kunnen jullie begrijpen hoe blij ik hier mee was? Het eten bleef keurig zitten en heb niet overgegeven. Dit heb ik trouwens nog niet ene keer gedaan NA de operatie. En op dinsdagmiddag mocht ik na het bezoek aan de internist aldaar naar huis toe.
Ik kwam thuis in een heerlijke slaapkamer wat een bloemenzee was. Mijn hulp had alles lekker gesopt en verschoont dus ik heb mij daar een hele week laten verwennen en heb toen eindelijk beter geslapen. Alhoewel de nachten niet makkelijk waren. Ik had nogal wat krampen en moest gemiddeld 4 a 5 keer per nacht naar de wc toe waar ik toch zeker een 20 minuten per keer opzat. Dus echt uitrusten deed ik ¡¦s nachts niet. Verder moest ik ook regelmatig opzitten om de boeren uit mijn maag te laten.

Op vrijdag 13 juli zijn we terug naar Antwerpen gegaan en zijn er de hechtingen verwijderd. De wond was prachtig genezen! En was inmiddels 11 kilo afgevallen. Ook daar voelde ik me goed bij. Vanuit Antwerpen zijn we gelijk door gegaan naar Renesse en hebben we daar 3 weken vakantie gevierd. Ik heb deze weken nodig gehad om uit te rusten. Ik was nog heel erg moe en heb er regelmatig nog tranen gehad. Ook ben ik daar naar de huisarts geweest omdat ik mij zo vreselijk moe voelde. Hij heeft toen bloed geprikt en vertelde dat de leverfunctie nog verstoord was en dat ik bloedarmoede had. Ik kreeg toen staalpillen en het advies om veel te rusten en goed te eten. Omdat het toch een hele zware ingreep was geweest. Van die staaltabletten ben ik heel erg ziek geweest. Dit kon mijn maagje nog niet verdragen. Ik ben er toen mee gestopt en na 2 dagen voelde ik me weer opknappen. Toen we weer thuiskwamen heb ik mezelf weer gewogen en na 7 weken was ik 21.4 kilo afgevallen. Nu weet ik het nog niet. Het gaat denk ik op dit moment niet meer in dat snelle tempo. Zou ook niet goed zijn, maar 20 september ga ik weer op de weegschaal.

Verder is het met mijn suiker heel erg goed. Voor die tijd spoot ik per dag 212 eenheden en nu spuit ik nog maar 24 eenheden per dag en mijn suikerspiegel is gewoon prachtig!! Verder kan ik weer lopen en kan mijn boodschappen weer doen in de supermarkt. Wel is mijn smaak erg veranderd. Ik lust namelijk geen koffie meer en ik kan soms walgend voor de koelkast staan. Verder lust ik ook geen brood meer. Vis en vlees eet ik bijna niet meer. Ik eet ¡¦s avonds alleen nog maar groente.
Craqottes gaan prima. Die eet ik dan met kaas en een beker melk vind ik ook erg lekker. Gebeurd vaak als ik op visite ben dat ik dan gewoon een beker melk vraagƒº Verder eet ik yoghurt en doe ik muesli doorheen¡K.en drinkbouillon is ook lekker. Iedere dag pers ik 2 sinaasappelen uit dus geloof dat ik toch best wel gezond bezig ben.

Wat me wel bij blijft is dat ongekende gevoel dat je VOL zit¡Ken dat je verzadigd ben! Wat is dat toch heerlijk!
Verder ga ik gezellig uit eten en iedereen wil dan naast me zitten¡K..omdat ik niet alles opeet! Maar ik kan gewoon weer gezellig MEEDOEN!

Ze hebben mijn galblaas verwijderd. Een heel groot deel van mijn maag is verwijderd en mijn dunne darm is gebypassed.


Ik ben nu 10 weken verder en nu terug kijkend vond ik het een zware ingreep, heb toch echt wat tijd nodig gehad om op te knappen, maar ben heel erg gelukkig dat ik het heb laten doen. Mijn wereld is weer groter geworden, ik kan weer dingen die voor andere zo vanzelf sprekend zijn. Ik schil mijn aardappelen weer aan het aanrecht en niet meer zittend. Dat een mens hier zo blij van kan raken he? En zo kan ik nog heel veel meer voorbeelden geven¡K.

Ik wens een ieder die bezig is met afvallen¡Kheel veel succes!

Veel liefs,

Mahjong